W ostatnich miesiącach wyraźnie wzrosło zainteresowanie kredytami złotowymi ze zmiennym oprocentowaniem opartym na wskaźniku WIBOR. Coraz więcej kredytobiorców rozważa unieważnienie WIBORU Bank Handlowy w Warszawie S.A. w umowach kredytowych. Tego typu sprawy – podobnie jak wcześniej spory frankowe – coraz częściej stają się przedmiotem postępowań sądowych.
Za istotny impuls dla tych działań uznaje się opinię Rzecznika Generalnego TSUE z 11 września 2025 r. w sprawie C-471/24, dotyczącej kredytu udzielonego przez PKO BP. Rzeczniczka Generalna Laila Medina wskazała, że sądy krajowe mogą badać postanowienia odnoszące się do oprocentowania opartego na WIBOR z perspektywy ochrony konsumenta. Ocena nie dotyczy samego sposobu wyznaczania wskaźnika jako takiego, natomiast kluczowe znaczenie ma to, czy:
- umowa została sformułowana w sposób transparentny
- oraz czy kredytobiorcy przekazano rzetelne i zrozumiałe informacje o ryzykach związanych ze zmienną stopą procentową i jej skutkami finansowymi.
W dalszej części artykułu wyjaśniamy, w jakich sytuacjach możliwe jest unieważnienie WIBORU Bank Handlowy w Warszawie S.A. oraz kiedy w grę może wchodzić unieważnienie kredytu w całości. Przedstawiamy również praktyczny schemat analizy umowy Banku Handlowego krok po kroku, pod kątem wymogów wynikających z prawa konsumenckiego.
Co to jest WIBOR i dlaczego jest kwestionowany przez kredytobiorców Banku Handlowego?
WIBOR (Warsaw Interbank Offered Rate) jest wskaźnikiem referencyjnym. Wskaźnik ten odzwierciedla poziom oprocentowania transakcji pożyczkowych zawieranych pomiędzy bankami na polskim rynku międzybankowym.
Co to jest WIBOR, to wskaźnik, od którego zależy wysokość oprocentowania kredytów, a więc jego zrozumienie jest kluczowe dla kredytobiorców. Warto zwrócić uwagę na to, jak zmiany WIBOR mogą wpływać na całkowity koszt kredytu oraz na miesięczne raty.
Przez wiele lat stanowił on standardowy składnik zmiennego oprocentowania kredytów złotowych w umowach Banku Handlowego w Warszawie S.A. i funkcjonował łącznie z marżą banku jako podstawa do wyliczania wysokości rat. Z perspektywy kredytobiorców problem polegał jednak na tym, że:
- wartość WIBOR pozostawała całkowicie poza ich wpływem,
- a już na etapie podpisywania umowy klient nie zawsze dysponował narzędziami pozwalającymi realnie ocenić ryzyko wynikające z wahań tego parametru w czasie.
Gdy nastąpił gwałtowny wzrost stóp procentowych, a wraz z nim wzrost rat, coraz więcej konsumentów zaczęło podważać nie tylko skutki ekonomiczne zmiennej stopy, lecz przede wszystkim sposób, w jaki WIBOR został ujęty w dokumentacji umownej Banku Handlowego i przedstawiony klientom.
Najczęściej formułowane zastrzeżenia wobec umów z Bank Handlowy w Warszawie S.A.:
- przejrzystość samych postanowień dotyczących oprocentowania
- oraz rzetelność informacji przekazywanych konsumentowi przed zawarciem umowy.
Wielu kredytobiorców wskazuje, że nie uzyskało wyjaśnień pozwalających zrozumieć, na czym polega ryzyko zmiennej stopy opartej na WIBOR. Nie zostało pouczonych jakie to może mieć konsekwencje finansowe w okresie wieloletniego wykonywania umowy. Brak tego typu informacji mogło mieć istotny wpływ na decyzję o zaciągnięciu zobowiązania.
Warto podkreślić, że zarzuty nie są zwykle kierowane przeciwko samemu technicznemu sposobowi wyznaczania wskaźnika WIBOR. Są one skierowane przeciwko temu, czy w konkretnej umowie bank zastosował go w sposób zgodny ze standardami ochrony konsumenta. W tym zakresie wskazuje się przede wszystkim na:
- wymóg transparentności,
- obowiązek lojalnego kształtowania relacji umownej
- oraz zakaz konstruowania postanowień prowadzących do rażącego zaburzenia równowagi praw i obowiązków stron.
W konsekwencji coraz częściej podejmowane są próby unieważnienia WIBORU Bank Handlowy w Warszawie S.A.. Oznacza to eliminację WIBOR z formuły oprocentowania, a w bardziej skrajnych przypadkach – dążenie do zakwestionowania ważności całej umowy kredytu o zmiennym oprocentowaniu.
Kiedy można kwestionować wskaźnik WIBOR w umowie kredytu hipotecznego
Samo stosowanie WIBOR jako podstawy zmiennego oprocentowania nie przesądza jeszcze o nieważności umowy kredytu zawartej z Bank Handlowy w Warszawie S.A. O tym, czy klauzule mogą być skutecznie podważane, decyduje przede wszystkim sposób ich sformułowania oraz to, jakie informacje bank przekazał kredytobiorcy przed podpisaniem dokumentów.
W świetle standardów wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE postanowienia odwołujące się do wskaźnika referencyjnego powinny być skonstruowane w sposób:
- jednoznaczny,
- transparentny
- i zrozumiały.
Konsument powinien otrzymać takie wyjaśnienia dotyczące mechanizmu zmiennej stopy procentowej, aby mógł realnie ocenić ryzyko oraz przewidywalne skutki ekonomiczne wynikające z przyjętego modelu oprocentowania. W praktyce część umów nie spełnia tych wymogów w pełnym zakresie. Prowadzić to może, w konkretnych stanach faktycznych, do zakwestionowania klauzul oprocentowania.
Najczęściej wskazywane nieprawidłowości w umowach ze zmienną stopą procentową WIBOR:
Brak informacji o administratorze wskaźnika WIBOR
Jednym z powtarzających się problemów jest pominięcie danych podmiotu administrującego wskaźnikiem. W starszych umowach, zawieranych przed wejściem w życie standardów BMR, często ograniczano się do wskazania serwisów notowań (np. Thomson Reuters), bez wyjaśnienia, kto odpowiada za publikację wskaźnika i nadzór nad jego wyznaczaniem. Skutkiem jest sytuacja, w której konsument nie wie, kto faktycznie „stoi” za parametrem mającym bezpośredni wpływ na wysokość rat.
Niejednoznaczne albo nietypowe oznaczenia wskaźnika stawki referencyjnej WIBOR
Wątpliwości budzi także sposób identyfikacji samego wskaźnika. Zamiast powszechnie zrozumiałych oznaczeń (WIBOR 3M, WIBOR 6M), część umów posługuje się skrótami lub symbolami technicznymi, takimi jak:
- „W3”,
- „W6”,
- „WIBOR S-3M”
- czy „DBPLN”.
Dla przeciętnego konsumenta takie nazewnictwo może być trudne do samodzielnej weryfikacji, a niekiedy sugeruje modyfikacje standardowego benchmarku. W tym kontekście podnosi się również problem niedostosowania treści umów do standardów BMR. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w których po wejściu regulacji w życie nie dokonano aktualizacji dokumentacji.
Braki informacyjne dotyczące wpływu WIBOR na koszt kredytu złotowego
Częstym zarzutem jest też brak konkretnych informacji o tym, jak zmiana stawki referencyjnej WIBOR przekłada się na wysokość rat i na całkowity koszt finansowania. Banki nierzadko poprzestawały na ogólnych sformułowaniach, że „wzrost wskaźnika powoduje wzrost raty”, bez pokazania wyliczeń, które pozwoliłyby ocenić skalę ryzyka. Lakoniczne zdania w rodzaju „kredytobiorca został poinformowany o ryzyku zmiennej stopy” nie odpowiadają na kluczowe kwestie:
- jak często może dochodzić do zmian,
- jak duże mogą być wahania,
- o ile wzrośnie rata i jaki będzie łączny wpływ na koszt kredytu w perspektywie wieloletniej.
Brak symulacji dla różnych scenariuszy – zwłaszcza przy wzroście stóp do poziomów historycznych – jest w tym obszarze argumentem szczególnie często przywoływanym.
Przedstawianie ryzyka w sposób mogący zniekształcać obraz sytuacji
Zastrzeżenia budzą również materiały przekazywane klientom przed zawarciem umowy, jeśli przedstawiały WIBOR selektywnie, np. w oparciu o krótki okres względnej stabilizacji stóp, bez pokazania długoterminowej zmienności. Taki dobór danych może tworzyć wrażenie, że ryzyko jest marginalne, podczas gdy w ujęciu historycznym wahania stóp bywały bardzo istotne. W tym kontekście wskazuje się, że rzetelna informacja powinna umożliwiać konsumentowi ocenę ryzyka w szerszej perspektywie, a nie w oparciu o fragmentaryczne zestawienia.
„Blankietowe” pouczenia o ryzyku bez realnej treści
W wielu umowach lub dokumentach towarzyszących spotyka się pouczenia o charakterze formularzowym. Jest to kilka ogólnych zdań bez wyjaśnienia czynników wpływających na zmianę stawki, możliwych zakresów wzrostu oraz mechanizmów ograniczających ryzyko po stronie kredytobiorcy. Taka informacja może być oceniana jako:
- pozorna,
- niewystarczająca
- albo nawet wprowadzająca w błąd,
jeżeli nie przekłada się na faktyczną zrozumiałość skutków ekonomicznych.
Brak odniesienia do metodologii WIBOR i brak klauzul awaryjnych
Nie bez znaczenia jest również to, czy konsument miał możliwość zapoznania się z podstawowymi informacjami o metodologii wskaźnika:
- kto go ustala
- i gdzie znajdują się dokumenty opisujące zasady jego wyznaczania.
Nie chodzi o konieczność przekazywania technicznej dokumentacji „fixingu”, lecz o minimalną weryfikowalność i dostęp do źródeł. W części umów problemem jest także brak klauzul awaryjnych (fallback). Są to postanowienia regulujące, co stanie się, gdy WIBOR przestanie być publikowany albo jego stosowanie ulegnie zmianie.
Podstawą do kwestionowania postanowień WIBOR nie jest sam fakt stosowania wskaźnika referencyjnego, lecz sposób, w jaki mechanizm oprocentowania został opisany w warunkach umowy i zakomunikowany konsumentowi. Jeżeli klauzule są:
- niejasne,
- trudne do zweryfikowania,
- nieaktualne
- lub nie spełniają standardów transparentności wynikających z BMR i prawa konsumenckiego,
wówczas pojawia się realna możliwość ich podważenia. Podważenie obejmuje eliminację WIBOR z umowy albo, w określonych sytuacjach, poprzez zakwestionowanie ważności całego kontraktu.
Analiza orzecznictwa dotyczącego eliminacji WIBOR z umów kredytowych
W ostatnim okresie widać wyraźne przyspieszenie w orzecznictwie polskich sądów powszechnych odnoszącym się do kredytów złotowych ze zmiennym oprocentowaniem opartym na WIBOR.
Coraz częściej sądy podzielają argumentację kredytobiorców i przyjmują, że postanowienia umowne odsyłające do WIBOR mogą naruszać reżim ochrony konsumenta, w szczególności:
- art. 385¹ k.c.
- oraz standardy wynikające z dyrektywy 93/13/EWG.
W zależności od treści umowy i okoliczności jej zawarcia konsekwencją bywa wyeliminowanie WIBOR z mechanizmu oprocentowania, a w części spraw – zakwestionowanie ważności całej umowy.
Wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z 21 sierpnia 2024 r., sygn. I C 217/24
Sąd uznał za abuzywną klauzulę zmiennego oprocentowania odwołującą się do WIBOR 3M oraz marży banku. W uzasadnieniu zaakcentowano, że konsumentce nie przekazano w sposób rzetelny kluczowych informacji dotyczących:
- charakteru i istoty wskaźnika WIBOR,
- zasad jego wyznaczania,
- roli administratora.
Sąd wskazał, że pozwana nie miała realnej możliwości zrozumienia funkcjonowania wskaźnika ani oceny ryzyk ekonomicznych związanych z jego zmiennością. Skutkiem tego było usunięcie z umowy całej klauzuli oprocentowania (obejmującej zarówno WIBOR, jak i marżę) oraz ograniczenie zobowiązania kredytobiorczyni do zwrotu wyłącznie kapitału.
Wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z 22 stycznia 2025 r., sygn. I C 332/24
W tej sprawie sąd stwierdził nieważność umowy kredytowej z 2015 r. w całości. Podstawą rozstrzygnięcia była ocena, że mechanizm zmiennego oprocentowania oparty na WIBOR został ukształtowany w sposób nieprzejrzysty i nie został należycie wyjaśniony kredytobiorcy – zarówno co do działania wskaźnika, jak i możliwych konsekwencji finansowych. Sąd zasądził zwrot świadczeń spełnionych przez kredytobiorcę (rat) jako nienależnych oraz ocenił umowę jako sprzeczną ze standardami rzetelności kontraktowej.
Wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z 7 lipca 2023 r., sygn. I C 819/23
Sąd przyjął, że klauzula odwołująca się do WIBOR narusza interesy konsumenta. Jednocześnie nie doszło do eliminacji całego stosunku prawnego – sąd nie stwierdził nieważności umowy, lecz usunął jedynie element oparty na wskaźniku referencyjnym. W konsekwencji pozostawiono do spłaty:
- kapitał
- oraz marżę.
Orzeczenie to pokazuje, że w określonych konfiguracjach możliwe jest „odwiborowanie” umowy bez jej całkowitego upadku.
Wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 20 listopada 2025 r., sygn. I C 1283/24
W tej sprawie sąd ustalił nieważność w całości umowy kredytu złotowego opartego o WIBOR (kredyt Pekao S.A.). W uzasadnieniu – według przedstawionego opisu – zaakcentowano m.in. brak definicji WIBOR w umowie, brak wyjaśnienia, kiedy oraz z jakich przyczyn stawka może ulegać zmianom, a także to, że konsument nie był w stanie samodzielnie obliczyć odsetek ani oszacować realnej skali ryzyka. Symulacje przedstawione przez bank uznano za niewystarczające, ponieważ nie tłumaczyły ani istoty wskaźnika, ani mechanizmu jego ustalania.
Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 20 listopada 2025 r., sygn. I C 383/24
W tej sprawie sąd nie unieważnił całej umowy. Sąd wyeliminował postanowienia uznane za niedozwolone, odnoszące się do sposobu ustalania stopy bazowej powiązanej z WIBOR. Sąd wskazał na:
- niejednoznaczność i brak transparentności klauzul
- oraz na naruszenie równowagi kontraktowej,
ponieważ konsument nie miał realnej możliwości zrozumienia, jak kształtowane jest oprocentowanie.
Z przekazanego opisu wynika, że bank nie wyjaśnił w szczególności:
- czym jest WIBOR,
- jak jest ustalany
- i kto pełni funkcję administratora,
- ograniczając się do ogólnikowych sformułowań;
w konsekwencji takie postanowienia nie mogły wiązać konsumenta od początku.
Kierunek zmian i znaczenie orzecznictwa TSUE
Z przytoczonych rozstrzygnięć wynika, że podejście sądów do kredytów z WIBOR wyraźnie ewoluuje. Coraz częściej akcentuje się, że mechanizm zmiennego oprocentowania nie został kredytobiorcom przedstawiony w sposób dostatecznie jasny i zrozumiały, a braki informacyjne mogą mieć znaczenie przy ocenie abuzywności postanowień.
W uzasadnieniach istotną rolę odgrywa również dorobek Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – w tym sprawy:
- C-265/22,
- C-176/23,
- C-19/20,
w których podkreśla się, że wymóg przejrzystości nie ogranicza się do prostego i zrozumiałego języka. Obejmuje on także konieczność przedstawienia konsumentowi skutków ekonomicznych danego mechanizmu. Informacja ta musi być przedstawiona w taki sposób, aby mógł on realnie ocenić konsekwencje finansowe wynikające z umowy. W tym kontekście kredytobiorcy mogą dysponować konkretnymi podstawami do kwestionowania umów opartych na WIBOR i dochodzenia swoich praw na drodze sądowej.
Unieważnienie WIBORU Bank Handlowy w Warszawie S.A. – konsekwencje dla kredytobiorcy
Wyeliminowanie WIBOR z umowy kredytowej zawartej z Bank Handlowy może oznaczać dla kredytobiorcy realne korzyści. Zarówno w zakresie obniżenia obciążeń finansowych, ale również w zakresie uporządkowania sytuacji prawnej związanej z umową i jej zabezpieczeniami.
Co zyskuje kredytobiorca po usunięciu WIBOR z umowy?
Jeżeli sąd orzeknie unieważnienie WIBORU Bank Handlowy w Warszawie S.A., w takim wypadku postanowienie odsyłające do WIBOR nie wiąże konsumenta, a jednocześnie umowa może być dalej wykonywana. W takim wypadku oprocentowanie może zostać oparte wyłącznie na marży Banku Handlowego. Taki wariant zazwyczaj prowadzi do istotnego obniżenia miesięcznej raty – zwłaszcza w okresach, w których WIBOR utrzymywał się na wysokim poziomie. Różnica w oprocentowaniu może odpowiadać kilku punktom procentowym, co w skali roku przekłada się na zauważalne oszczędności.
W praktyce spór rzadko dotyczy wyłącznie przyszłych rat. Kredytobiorca może dochodzić również zwrotu nadpłaconych kwot wynikających z zastosowania klauzuli uznanej za niedozwoloną. Dotyczy to przede wszystkim odsetek naliczonych na podstawie WIBOR. Typowa ścieżka postępowania rozpoczyna się od złożenia reklamacji do banku, a w przypadku braku satysfakcjonującej odpowiedzi – od skierowania sprawy na drogę sądową.
Unieważnienie umowy kredytu jako konsekwencja eliminacji WIBORu
W części spraw usunięcie WIBOR w umowach z Bankiem Handlowym prowadzi do tego, że umowa nie może funkcjonować dalej w zmodyfikowanym kształcie. Może to wynikać z oceny, że bez tej klauzuli strony nie zawarłyby umowy. Jak również z tego, że po jej wyeliminowaniu nie da się wykonywać kontraktu zgodnie z jego istotą. W takim wariancie sąd może ustalić nieważność umowy w całości.
Skutek nieważności WIBORU Bank Handlowy w Warszawie S.A. oznacza konieczność rozliczeń między stronami:
- kredytobiorca zwraca bankowi wyłącznie wypłacony kapitał,
- natomiast bank oddaje wszystkie świadczenia uzyskane w wykonaniu umowy – raty, odsetki, prowizje oraz inne pobrane opłaty.
Jest to model rozliczeń znany z postępowań „frankowych”, który – według relacjonowanych rozstrzygnięć – coraz częściej pojawia się również w sprawach dotyczących kredytów złotowych opartych o WIBOR.
Hipoteka przy usunięciu klauzuli WIBOR i przy nieważności umowy kredytowej
W przypadku, gdy sąd eliminuje WIBOR, ale pozostawia umowę w mocy, zabezpieczenie hipoteczne co do zasady pozostaje aktualne. Hipoteka nadal zabezpiecza istniejące zobowiązanie kredytowe, choć jego wysokość i sposób naliczania świadczeń mogą ulec zmianie.
Inaczej jest przy stwierdzeniu nieważności całej umowy zawartej z Bankiem Handlowym. W takiej sytuacji odpada podstawa prawna wierzytelności zabezpieczonej hipoteką. Co z kolei otwiera drogę do działań zmierzających do wykreślenia hipoteki z księgi wieczystej. Jednocześnie bank nie może wówczas opierać ewentualnych roszczeń na zabezpieczeniu ustanowionym dla umowy, która została uznana za nieważną.
Unieważnienie WIBORU Bank Handlowy w Warszawie S.A. – konsekwencje dla banku
Każde rozstrzygnięcie prowadzące do unieważnienia WIBORU Bank Handlowy w Warszawie S.A. oznacza dla banku wymierne skutki ekonomiczne. Bank musi brać pod uwagę nie tylko możliwość zwrotów na rzecz klientów oraz obniżenia przyszłych wpływów odsetkowych, lecz także rosnącą falę sporów sądowych, koszty obsługi prawnej, konieczność aktualizacji wzorców umownych i praktyk informacyjnych oraz zwiększone ryzyka reputacyjne.
W skali rynku tego typu orzeczenia wzmacniają presję na podniesienie standardów transparentności i pełniejszą informację o ryzyku zmiennej stopy procentowej.
Unieważnienie WIBOR w umowie Banku Handlowego – analiza krok po kroku
Przy kredycie hipotecznym ze zmiennym oprocentowaniem opartym na WIBOR zasadne jest przeprowadzenie szczegółowej analizy umowy oraz dokumentów towarzyszących jej zawarciu. Ma to szczególne znaczenie w odniesieniu do kontraktów podpisanych przed 2019 r. W umowach tych częściej występowały niedostatki w zakresie informacji przekazywanych konsumentom.
Aby wstępnie ocenić, czy klauzule oprocentowania zostały ukształtowane prawidłowo, warto wykonać poniższe czynności.
Ustalenie, gdzie w umowie uregulowano zasady oprocentowania
Najpierw należy odnaleźć w umowie postanowienia dotyczące sposobu ustalania oprocentowania. Zwykle znajdują się one w pierwszych paragrafach albo w części opisującej koszty kredytu. Następnie należy sprawdzić, czy zapis jednoznacznie wskazuje:
- WIBOR 3M
- lub WIBOR 6M
powiększony o marżę, czy też posługuje się skrótami lub oznaczeniami technicznymi (np. „W3”, „W6”, „DBPLN”). Niejednoznaczne nazewnictwo może utrudniać konsumentowi samodzielną weryfikację, a czasem sugerować nietypową konstrukcję mechanizmu oprocentowania, co wymaga pogłębionej oceny.
Dane administratora wskaźnika referencyjnego
Kolejnym elementem jest weryfikacja, czy umowa (lub przekazana dokumentacja) identyfikuje podmiot odpowiedzialny za opracowywanie i publikację wskaźnika. W standardzie wynikającym z rozporządzenia BMR banki powinny wskazywać administratora benchmarku; obecnie jest nim GPW Benchmark S.A. Brak tej informacji może być argumentem, że kredytobiorcy nie przedstawiono podstawowych danych pozwalających zrozumieć:
- czym jest wskaźnik
- i kto odpowiada za jego wyznaczanie.
Mechanizm zmiennej stopy – zrozumiały opis dla konsumentów
Następnie należy przeanalizować, czy umowa zawiera jasne wyjaśnienie, w jaki sposób zmiana WIBOR wpływa na wysokość rat. Dotyczy to również całkowitego kosztu kredytu. Same ogólne sformułowania, że „oprocentowanie jest zmienne”, bez przełożenia na praktyczne skutki ekonomiczne i bez informacji pozwalających ocenić skalę wahań, mogą być oceniane jako niewystarczające z perspektywy standardu transparentności.
Ustalenie, czy bank przedstawił symulacje wpływu zmian WIBOR na raty
Warto również zweryfikować, czy bank udostępnił:
- symulacje,
- tabele
- lub wykresy
pokazujące, jak wzrost stóp procentowych może wpłynąć na wysokość rat. Jeżeli takie materiały istnieją, należy ocenić ich rzetelność i zakres. Jeśli obejmują one zbyt krótki horyzont danych albo pominięcie okresów podwyższonych stóp może to sugerować, że ryzyko zmiennego oprocentowania zostało przedstawione w sposób zaniżający jego realne znaczenie.
Sprawdzenie, czy wskazano wiarygodne źródło publikacji WIBOR
Kolejna kwestia dotyczy tego, czy umowa wskazuje, gdzie publikowane są stawki WIBOR. Może to nastąpić – np. poprzez odniesienie do konkretnego serwisu informacyjnego (Reuters/Bloomberg) albo do strony administratora. Brak jednoznacznego, dostępnego źródła może być postrzegany jako element naruszający wymóg przejrzystości. Przedmiotowe naruszenie jest podnoszone, gdyż utrudnia konsumentowi weryfikację wskaźnika, od którego zależy jego zobowiązanie.
Weryfikacja klauzul awaryjnych (fallback)
Istotnym elementem jest także sprawdzenie, czy umowa zawiera klauzule awaryjne,. Przedmiotowe klauzule regulują, co dzieje się w razie zaprzestania publikacji wskaźnika lub zmiany sposobu jego stosowania. Brak takich postanowień – zwłaszcza w umowach zawieranych po wejściu w życie BMR – może wskazywać na niedostosowanie dokumentacji do standardów dotyczących benchmarków.
Zestawienie daty zawarcia umowy z reżimem BMR
Na końcu należy odnieść datę podpisania umowy do momentu wejścia w życie standardów BMR. W umowach sprzed 2018 r. częściej spotyka się braki w identyfikacji wskaźnika, administratora i zasad jego stosowania. Takie braki mogą zwiększać pole do kwestionowania klauzul. W umowach nowszych ciężar analizy przesuwa się zwykle na to, czy bank rzeczywiście wypełnił obowiązki informacyjne. Dotyczy to przede wszystkim tego czy konsument był w stanie zrozumieć ekonomiczne konsekwencje zmiennej stopy.
Taka weryfikacja pozwala wstępnie ocenić, czy w umowie mogą występować postanowienia narażone na zarzut abuzywności. Jeśli tak to czy istnieją podstawy do dalszych działań – w tym do złożenia reklamacji, wezwania do zapłaty lub wystąpienia z powództwem przeciwko bankowi.
Unieważnienie WIBORu – inne banki
Unieważnienie WIBORU Bank Handlowy – podsumowanie
Coraz więcej osób spłacających kredyty w PLN ze zmiennym oprocentowaniem opartym na WIBOR decyduje się na weryfikację i podważanie postanowień umownych. Kredytobiorcy wskazują przede wszystkim na:
- brak przejrzystości klauzul
- oraz niedostateczne wyjaśnienie ryzyk przez banki na etapie zawierania umowy.
Równocześnie rośnie liczba rozstrzygnięć, w których sądy uznają, że w konkretnych sprawach mechanizm oprocentowania odwołujący się do WIBOR może naruszać standardy ochrony konsumenta. Skutkiem bywa unieważnienie WIBORU Bank Handlowy w Warszawie S.A.. W szczególnych przypadkach – zakwestionowanie ważności całego kontraktu, zwłaszcza gdy postanowienia były niejasne, mogły wprowadzać w błąd lub prowadziły do nierównowagi stron. W praktyce spory najczęściej koncentrują się na:
- braku informacji o administratorze wskaźnika,
- niejednoznacznym oznaczaniu WIBOR,
- braku rzetelnych symulacji ryzyka
- oraz pominięciu jasnego opisu zasad kształtowania oprocentowania.
To dobry moment, aby sprawdzić swoją umowę kredytową zawartą z Bank Handlowy w Warszawie S.A.. W szczególności jeśli do podpisania umowy doszło przed 2019 r., kiedy niedostatki informacyjne pojawiały się częściej. W Kancelarii STERRN przeprowadzamy profesjonalną analizę prawną dokumentacji, oceniając, czy w danym przypadku istnieją podstawy do unieważnienia WIBOR Bank Handlowy w Warszawie S.A. w Twojej umowie kredytowej oraz dochodzenia zwrotu nadpłaconych świadczeń. Zapraszamy do kontaktu.
Skontaktuj się z nami!
