W ostatnich miesiącach rośnie zainteresowanie kredytami złotowymi ze zmiennym oprocentowaniem, w których poziom rat kredytu zależy od wskaźnika WIBOR. Coraz więcej kredytobiorców rozważa unieważnienie WIBORU Credit Agricole w umowach kredytowych. Ich działania zmierzają głównie do „odwiborowania” umowy lub podważenia jej ważności. Po przełomie, jaki przyniosły sprawy frankowe, właśnie kredyty złotowe oparte na WIBOR coraz częściej stają się przedmiotem sporów sądowych.
Istotnym impulsem dla tego trendu była opinia Rzecznika Generalnego TSUE z 11 września 2025 r. w sprawie C-471/24, dotycząca kredytu udzielonego przez PKO BP. Rzeczniczka Generalna Laila Medina wskazała, że sądy krajowe mogą oceniać postanowienia odnoszące się do oprocentowania powiązanego z WIBOR w świetle standardów ochrony konsumenta. Jednocześnie zaakcentowano, że przedmiotem weryfikacji nie musi być sam mechanizm wyznaczania wskaźnika, lecz przede wszystkim:
- przejrzystość warunków umowy
- oraz to, czy kredytobiorca został rzetelnie poinformowany na temat ryzyka związanego ze zmienną stopą procentową.
W dalszej części artykułu wyjaśniamy, w jakich sytuacjach możliwe jest unieważnienie WIBORU Credit Agricole. Wskazujemy kiedy można zakwestionować ważności całego kontraktu. Przedstawiamy praktyczne kroki pozwalające ocenić, czy dana umowa spełnia wymagania prawa konsumenckiego.
Czym jest wskaźnik WIBOR
WIBOR (Warsaw Interbank Offered Rate) jest referencyjną stawką procentową, która obrazuje koszt finansowania na polskim rynku międzybankowym. Jest to wysokość oprocentowania, po jakim banki udzielają sobie pożyczek na określone terminy. Ponieważ WIBOR ustalany jest na podstawie danych przekazywanych przez banki (w tym deklaracji dotyczących warunków finansowania na rynku międzybankowym), wskazuje się niekiedy na jego w pewnym zakresie szacunkowy, a nawet hipotetyczny charakter.
Taka cecha bywa przywoływana jako argument rodzący pytania o poziom przejrzystości oraz wiarygodność wskaźnika. W szczególności z perspektywy przeciętnego konsumenta, który nie ma możliwości samodzielnej weryfikacji podstaw jego ustalania.
Przez długi czas wskaźnik ten był standardowym elementem zmiennego oprocentowania kredytów złotowych – w szczególności hipotecznych – i wraz z marżą Credit Agricole stanowił podstawę kalkulacji miesięcznych rat kredytowych.
Dlaczego WIBOR jest kwestionowany przez kredytobiorców Credit Agricole?
Z perspektywy kredytobiorcy oznaczało to jednak:
- brak realnego wpływu na wysokość stawki referencyjnej WIBOR
- oraz ograniczone możliwości przewidzenia, jak jego zmienność przełoży się na koszt kredytu w kolejnych latach.
Gdy stopy procentowe zaczęły dynamicznie rosnąć, a raty istotnie wzrosły, coraz więcej konsumentów zaczęło kwestionować nie tylko ekonomiczne skutki zmiennego oprocentowania, lecz przede wszystkim sposób, w jaki Credit Agricole wprowadzał WIBOR do umów oraz jak komunikował związane z nim ryzyka.
Najczęściej formułowane zastrzeżenia wobec umów zawieranych z Credit Agricole dotyczą w szczególności:
- przejrzystości postanowień umownych
- oraz jakości informacji przekazywanych klientom na etapie poprzedzającym podpisanie umowy kredytowej.
W praktyce wielu kredytobiorców twierdzi, że bank nie przedstawił im w sposób zrozumiały informacji o ryzyku wynikającym z niestabilności zmiennej stopy opartej na WIBOR. Co z kolei mogło mieć istotne znaczenie dla decyzji o zaciągnięciu zobowiązania.
Co ważne, zasadniczy spór nie dotyczy samego sposobu wyliczania wskaźnika WIBOR jako takiego. Ten mechanizm nie stanowi co do zasady bezpośredniego przedmiotu kontroli sądowej. Kluczowe jest natomiast to, czy wykorzystanie WIBOR w konkretnej umowie zostało ukształtowane zgodnie ze standardami ochrony konsumenta, w tym z:
- wymogiem transparentności,
- zasadą lojalności kontraktowej,
- oraz zakazem rażącego naruszenia równowagi praw i obowiązków stron.
W konsekwencji coraz częściej podejmowane są próby unieważnienia WIBORU Credit Agricole. Polegają one na wyłączeniu WIBOR z formuły oprocentowania, a w najdalej idących przypadkach – również zakwestionowania ważności całej umowy kredytowej.
Kiedy można kwestionować WIBOR w umowie kredytu hipotecznego
Samo wprowadzenie WIBOR jako elementu oprocentowania nie oznacza jeszcze, że umowa kredytu zawarta z Credit Agricole jest z tego powodu nieważna. O tym, czy postanowienia można skutecznie podważać, decyduje przede wszystkim treść klauzul umownych. Nie bez znaczenia pozostaje również to, jaką informację bank przekazał kredytobiorcy przed podpisaniem umowy.
Z perspektywy standardów wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE, postanowienia odwołujące się do WIBOR powinny być sformułowane:
- w sposób jasny i jednoznaczny,
- a przeciętny konsument powinien otrzymać takie wyjaśnienia dotyczące zmiennej stopy procentowej, aby mógł realnie ocenić ryzyko ekonomiczne wynikające z wahań oprocentowania.
W praktyce jednak w wielu umowach występują istotne braki, które mogą uzasadniać zakwestionowanie klauzul oprocentowania.
Najczęściej spotykane nieprawidłowości w umowach kredytowych z WIBOR:
Brak wskazania administratora wskaźnika WIBOR
Jednym z typowych problemów jest niewskazanie podmiotu odpowiedzialnego za administrowanie wskaźnikiem WIBOR. Starsze umowy, zawierane przed rozpoczęciem stosowania rozporządzenia BMR, nierzadko ograniczały się do ogólnego odesłania do źródeł notowań (np. Thomson Reuters), bez wyjaśnienia, jaka instytucja publikuje wskaźnik i sprawuje nad nim nadzór. W efekcie kredytobiorca nie miał jasności, kto faktycznie odpowiada za parametr wpływający bezpośrednio na wysokość rat.
Niejednoznaczne albo wadliwe oznaczenie wskaźnika
Wątpliwości rodzi również sposób oznaczania WIBOR w umowach. Zamiast standardowych nazw typu WIBOR 3M lub WIBOR 6M, część dokumentów posługuje się skrótami i symbolami, które nie są intuicyjne dla konsumenta, np.:
- „W3”,
- „W6”,
- „WIBOR S-3M”,
- a nawet „DBPLN”.
Takie oznaczenia bywają trudne do samodzielnej weryfikacji, a niekiedy mogą sprawiać wrażenie modyfikacji wskaźnika referencyjnego, co osłabia przejrzystość postanowienia. W tym kontekście podnosi się, że standardy wynikające z BMR nie przewidują dowolnego przekształcania definicji benchmarków bez odpowiedniej podstawy prawnej. Dodatkowo brak dostosowania wzorców umownych po wejściu w życie BMR może być argumentem wskazującym na niedopasowanie warunków kredytu do aktualnych wymogów prawa unijnego.
Wzrost WIBOR a koszt kredytu
Kolejny często formułowany zarzut dotyczy tego, że kredytobiorcy nie wyjaśniano w sposób konkretny, jak zmiana stawki referencyjnej wpływa na całkowity koszt kredytu. Banki nierzadko poprzestawały na ogólnych stwierdzeniach, że wyższy WIBOR oznacza wyższą ratę, bez przedstawienia wyliczeń umożliwiających ocenę skali ryzyka.
Zapis w rodzaju „kredytobiorca został poinformowany o ryzyku zmiennej stopy” bywa postrzegany jako zbyt ogólnikowy, jeżeli:
- nie pokazuje, jak często WIBOR może ulegać zmianie,
- nie wskazuje, o ile rata może realnie wzrosnąć,
- nie wyjaśnia, jak wpłynie to na łączny koszt zobowiązania.
Brak symulacji w różnych wariantach (np. przy wzroście WIBOR do poziomów obserwowanych historycznie) może prowadzić do wniosku, że konsument nie był w stanie świadomie ocenić konsekwencji ekonomicznych i w pełni zrozumieć, na jakie ryzyko się godzi.
Prezentowanie ryzyka w sposób mogący wprowadzać w błąd
Zarzuty dotyczą czasem także materiałów przekazywanych klientom przed zawarciem umowy. Chodzi o wykresy, tabele czy ulotki – które mogły przedstawiać WIBOR w sposób zniekształcający obraz ryzyka. Przykładowo wskazuje się sytuacje, w których prezentowano jedynie dane z krótkiego okresu (np. z ostatnich 12 miesięcy), gdy stopy były relatywnie stabilne. Bank pomijał przy tym wcześniejsze okresy gwałtownych wzrostów, gdy poziom stóp procentowych był znacząco wyższy. Taki dobór danych mógł budować u konsumenta nieuzasadnione poczucie bezpieczeństwa i minimalizować postrzegane ryzyko.
Inne uchybienia w obowiązkach informacyjnych
W praktyce spotyka się również postanowienia lub oświadczenia o ryzyku mające charakter czysto „blankietowy” – ograniczone do kilku zdań i pozbawione konkretu. Brakuje w nich wyjaśnienia m.in.:
- jakie czynniki wpływają na zmienność stawki,
- jakie mogą być granice wzrostu oprocentowania,
- czy istnieją mechanizmy ograniczające ryzyko po stronie kredytobiorcy.
W świetle standardów ochrony konsumenta taki model informacji może zostać uznany za niewystarczający, a w zależności od okoliczności – również za potencjalnie mylący.
Brak dostępu do informacji o metodologii WIBOR oraz brak klauzul awaryjnych
Nie mniej istotny problem stanowi brak wskazania, gdzie kredytobiorca może zapoznać się z metodologią ustalania WIBOR lub brak udostępnienia podstawowych dokumentów ją opisujących. Choć bank nie ma obowiązku przekazywania pełnej dokumentacji procesu ustalania wskaźnika, powinien co najmniej wskazać:
- kto jest administratorem,
- oraz gdzie znajdują się źródła dokumentacji i informacje o metodologii.
W wielu umowach pomijano również tzw. klauzule awaryjne (fallback), czyli postanowienia określające, co stanie się w razie zaprzestania publikacji WIBOR. Tego rodzaju braki mogą istotnie wpływać na ocenę przejrzystości całego mechanizmu oprocentowania.
Podstawą do kwestionowania WIBOR w umowie kredytowej nie jest sam charakter tego wskaźnika. Kluczowe znaczenie ma sposób, w jaki został on wprowadzony do umowy i opisany. Jeżeli klauzule są:
- niejasne,
- mogą wprowadzać w błąd,
- są nieaktualne
- albo nie odpowiadają standardom wynikającym z BMR i ochrony konsumenta,
pojawia się realna możliwość zakwestionowania ich skuteczności. Co z kolei może skutkować wyeliminowaniem WIBOR z mechanizmu oprocentowania, a w określonych przypadkach także podważeniem ważności całej umowy.
Analiza orzecznictwa dotyczącego eliminacji WIBOR z umów kredytowych
W ostatnim okresie wyraźnie widać intensyfikację orzecznictwa sądów powszechnych w sprawach dotyczących kredytów złotowych ze zmiennym oprocentowaniem opartym na WIBOR. Coraz częściej przedmiotem analizy staje się nie tyle sama konstrukcja zmiennej stopy, ile sposób jej ujęcia w umowie oraz standard informacji przekazywanej kredytobiorcy przy zawieraniu kontraktu.
W praktyce sądy coraz częściej podzielają argumentację konsumentów, wskazując, że postanowienia odsyłające do WIBOR mogą naruszać reżim ochrony konsumenckiej – w szczególności:
- art. 385¹ k.c.
- oraz wymagania wynikające z dyrektywy 93/13/EWG.
Konsekwencją bywa usunięcie WIBOR z mechanizmu oprocentowania. W niektórych przypadkach może dojść nawet do ustalenia nieważności całej umowy. Ma to miejsce wówczas, gdy wada klauzul zostanie uznana za na tyle istotną, że podważa możliwość dalszego wykonywania stosunku prawnego.
Wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z 21 sierpnia 2024 r., sygn. I C 217/24
W tej sprawie o WIBOR sąd uznał za niedozwolone postanowienie dotyczące zmiennego oprocentowania, oparte na WIBOR i marży banku. W uzasadnieniu zaakcentowano przede wszystkim braki w zakresie informacji przekazanej konsumentowi, w tym brak rzetelnego wyjaśnienia:
- czym w istocie jest wskaźnik WIBOR,
- w jaki sposób jest ustalany,
- jaką rolę pełni jego administrator.
Sąd wskazał, że pozwana nie miała realnej możliwości zrozumienia działania wskaźnika ani oszacowania ryzyk ekonomicznych związanych z takim mechanizmem oprocentowania. W efekcie wyeliminowano z umowy całą klauzulę oprocentowania (zarówno element WIBOR, jak i marżę). Zaś zobowiązanie kredytobiorcy zostało ograniczone jedynie do zwrotu kapitału.
Wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z 22 stycznia 2025 r., sygn. I C 332/24
W odniesieniu do umowy zawartej w 2015 r. sąd przyjął nieważność umowy w całości. Rozstrzygnięcie oparto na ocenie, że mechanizm zmiennej stopy bazujący na WIBOR został ukształtowany w sposób nieprzejrzysty, a klient nie otrzymał dostatecznego wyjaśnienia, jak wskaźnik działa i jakie konsekwencje może wywoływać jego zmienność. Sąd zasądził zwrot świadczeń spełnionych przez kredytobiorcę, uznając, że umowa nie spełnia standardów rzetelności kontraktowej.
Wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z 7 lipca 2023 r., sygn. I C 819/23
W tej sprawie sąd miał uznać, że klauzula odwołująca się do WIBOR narusza interes konsumenta. Jednocześnie nie przesądzono nieważności całej umowy – ograniczono skutek do usunięcia z kontraktu postanowienia opartego na wskaźniku referencyjnym, pozostawiając do spłaty kapitał oraz marżę. Orzeczenie to bywa przywoływane jako przykład podejścia, w którym możliwe jest „odwiborowanie” umowy przy utrzymaniu jej w mocy w pozostałym zakresie.
Wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 20 listopada 2025 r., sygn. I C 1283/24
W tej sprawie sąd ustalił nieważność w całości umowy kredytu złotowego opartego o WIBOR (kredyt Pekao S.A.). Z przytoczonego opisu uzasadnienia wynika, że sąd zwrócił uwagę m.in. na brak definicji WIBOR w umowie, niewyjaśnienie, kiedy i z jakich powodów stawka może ulegać zmianom, a także na to, że konsument nie był w stanie samodzielnie obliczyć odsetek ani ocenić skali ryzyka. Symulacje przedstawione przez bank uznano za niewystarczające, ponieważ – według opisu – nie wyjaśniały ani istoty wskaźnika, ani zasad jego ustalania.
Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 20 listopada 2025 r., sygn. I C 383/24
W tym postępowaniu sąd nie stwierdził nieważności całej umowy. Sąd wyeliminował postanowienia uznane za niedozwolone, dotyczące mechanizmu ustalania stopy bazowej powiązanej z WIBOR. Sąd ocenił, że klauzule były:
- niejednoznaczne i nie spełniały wymogu transparentności,
- a przez to naruszały równowagę stron – konsument nie miał realnej możliwości zrozumienia, jak kształtuje się oprocentowanie jego kredytu.
Z przekazanego opisu wynika również, że bank nie wyjaśnił w sposób konkretny, czym jest WIBOR, jak jest ustalany oraz kto pełni funkcję administratora, ograniczając się do ogólnikowych sformułowań. Co z kolei przesądzało o braku związania konsumenta tymi postanowieniami od początku.
Orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach dotyczących wskaźnika WIBOR
Z przytoczonych przykładów wynika, że linia orzecznicza w sprawach dotyczących WIBOR stopniowo się kształtuje i coraz silniej akcentuje obowiązek rzetelnego wyjaśnienia mechanizmu zmiennego oprocentowania. Sądy w wielu sprawach przyjmują, że kredytobiorcom nie przedstawiano w sposób wystarczający zasad działania wskaźnika ani finansowych konsekwencji jego zmienności.
W tle tej argumentacji kluczowe znaczenie ma orzecznictwo TSUE, w tym sprawy:
- C-265/22,
- C-176/23,
- C-19/20,
w których podkreślono, że wymóg przejrzystości obejmuje nie tylko zrozumiały język postanowień, lecz także realną możliwość pojęcia skutków ekonomicznych wynikających z danego zapisu. Na tym tle kredytobiorcy mogą dysponować realnymi podstawami do kwestionowania umów opartych na WIBOR i dochodzenia ochrony na drodze sądowej.
Unieważnienie wskaźnika referencyjnego WIBOR w umowie kredytu – konsekwencje dla kredytobiorcy
Unieważnienie WIBORU Credit Agricole może mieć dla kredytobiorcy wymierne skutki. Dotyczy to zarówno w sfery finansowej, jak i w zakresie konsekwencji prawnych związanych z dalszym obowiązywaniem umowy.
Co może zyskać kredytobiorca po „odwiborowaniu” umowy?
Jeżeli sąd uzna, że postanowienie odwołujące się do WIBOR nie wiąże konsumenta i powinno zostać usunięte z umowy, wówczas oprocentowanie – w typowym wariancie – opiera się wyłącznie na marży stosowanej przez Credit Agricole. Taki rezultat może prowadzić do istotnego obniżenia rat, szczególnie w okresach, gdy poziom WIBOR był wysoki. Różnica w oprocentowaniu może wynosić kilka punktów procentowych, co w ujęciu rocznym potrafi przełożyć się na znaczące oszczędności.
Dodatkowo kredytobiorca może dochodzić zwrotu kwot nadpłaconych wskutek naliczania odsetek na podstawie klauzuli uznanej za niedozwoloną. Zazwyczaj pierwszym etapem jest złożenie reklamacji w banku, a gdy nie przyniesie ona pozytywnego rezultatu – skierowanie sprawy do sądu poprzez wniesienie pozwu dotyczącego WIBOR.
Unieważnienie umowy jako możliwa konsekwencja usunięcia WIBOR
W niektórych sprawach unieważnienie WIBORU Credit Agricole prowadzi do wniosku, że kontrakt nie może być dalej wykonywany. Jeżeli sąd przyjmie, że bez tej klauzuli strony nie zawarłyby umowy albo że po jej usunięciu umowa nie nadaje się do dalszego wykonywania, może dojść do stwierdzenia nieważności całej umowy kredytowej.
W takiej konfiguracji następuje rozliczenie stron: kredytobiorca zwraca bankowi wypłacony kapitał. Zaś bank powinien oddać wszystkie świadczenia otrzymane od klienta, w tym raty, odsetki, prowizje oraz inne opłaty. To mechanizm znany ze sporów frankowych, który coraz częściej pojawia się również w sprawach dotyczących kredytów złotowych opartych o WIBOR.
Hipoteka przy eliminacji WIBOR z umowy
Jeżeli sąd usuwa wyłącznie klauzulę WIBOR, pozostawiając umowę w mocy w pozostałym zakresie, zabezpieczenie hipoteczne co do zasady pozostaje aktualne i nadal obejmuje zobowiązanie kredytobiorcy, choć w zmienionej (zredukowanej) formule oprocentowania.
Inaczej jest w przypadku ustalenia nieważności całej umowy. Wtedy hipoteka traci materialną podstawę prawną, co może stanowić podstawę do jej wykreślenia z księgi wieczystej. Jednocześnie bank nie może już opierać dochodzenia roszczeń na zabezpieczeniu hipotecznym wynikającym z nieważnego stosunku prawnego.
Unieważnienie WIBORU Credit Agricole – skutki dla banku
Każde rozstrzygnięcie prowadzące do wyłączenia WIBOR z umowy oznacza dla Credit Agricole wymierne konsekwencje ekonomiczne. Banki muszą liczyć się nie tylko z koniecznością zwrotu określonych kwot klientom, lecz także z narastającą liczbą sporów, potrzebą modyfikacji wzorców umownych oraz podniesieniem standardów informacyjnych stosowanych przy zawieraniu umów.
Dodatkowo przegrane postępowania wiążą się z ryzykiem reputacyjnym i wzrostem kosztów obsługi ryzyk prawnych. Co przy masowym charakterze kredytów hipotecznych o zmiennym oprocentowaniu może mieć istotne znaczenie dla całego rynku.
Unieważnienie WIBOR Credit Agricole – analiza umowy krok po kroku
Przy kredycie ze zmiennym oprocentowaniem opartym na WIBOR warto przeprowadzić szczegółowy przegląd postanowień umownych. Ma to szczególne znaczenie w odniesieniu do umów zawieranych przed 2019 r.. W starszych wzorcach częściej pojawiały się braki w zakresie informacji przekazywanych kredytobiorcom oraz uproszczone opisy mechanizmu zmiennej stopy.
Aby ocenić, czy klauzula oprocentowania została sformułowana prawidłowo oraz czy spełnia standardy przejrzystości wymagane w relacjach konsumenckich, można zastosować poniższy schemat analizy.
Ustalenie, gdzie w umowie wskazano klauzule zmiennego oprocentowania
W pierwszej kolejności należy odnaleźć w umowie fragment dotyczący ustalania oprocentowania. Najczęściej znajduje się on w początkowych paragrafach albo w części poświęconej kosztom kredytu. Następnie warto sprawdzić, czy bank posłużył się standardowym oznaczeniem (np. WIBOR 3M lub WIBOR 6M powiększony o marżę), czy też użył skrótów i symboli mogących być nieczytelnych dla konsumenta, takich jak:
- „W3”,
- „W6”
- czy „DBPLN”.
Nietypowa nomenklatura bywa sygnałem, że mechanizm oprocentowania został ukształtowany w sposób niestandardowy, co z reguły wymaga pogłębionej oceny prawnej.
Sprawdzenie, czy wskazano administratora wskaźnika
Kolejny etap to weryfikacja, czy w umowie (lub w załącznikach) wskazano podmiot odpowiedzialny za ustalanie i publikowanie wskaźnika referencyjnego. Z perspektywy rozporządzenia BMR, od 2018 r. banki powinny identyfikować administratora benchmarku – obecnie funkcję tę pełni GPW Benchmark S.A. Pominięcie tej informacji może stanowić argument wskazujący na niepełne wykonanie obowiązków informacyjnych wobec konsumenta.
Ocena sposobu opisu zmiennego oprocentowania
Następnie należy ocenić, czy umowa w sposób zrozumiały tłumaczy, jak zmiana WIBOR wpływa na wysokość rat i na całkowity koszt kredytu. Sama deklaracja, że „oprocentowanie jest zmienne”, bez wyjaśnienia mechanizmu aktualizacji stopy i bez wskazania możliwej skali wahań, może zostać uznana za niewystarczającą z punktu widzenia standardów przejrzystości, a w konsekwencji – za problematyczną na gruncie ochrony konsumenta.
Weryfikacja, czy bank przedstawił symulacje lub prognozy
Warto również ustalić, czy na etapie zawierania umowy bank przekazał kredytobiorcy jakiekolwiek symulacje, tabele lub wykresy pokazujące wpływ zmian WIBOR na raty. Jeżeli takie materiały istnieją, istotne jest ich krytyczne przeanalizowanie: zbyt krótki okres referencyjny albo pominięcie historycznych faz wysokich stóp procentowych może sugerować, że ryzyko zostało przedstawione w sposób niepełny lub zbyt optymistyczny.
Ustalenie, gdzie publikowane są stawki WIBOR
Kolejny element to sprawdzenie, czy umowa wskazuje dostępne i wiarygodne źródło, z którego kredytobiorca może czerpać informacje o aktualnej wysokości WIBOR. Może to być odesłanie do konkretnych serwisów informacyjnych (np. Reuters, Bloomberg) lub do oficjalnych źródeł, takich jak strona administratora (GPW Benchmark). Brak jednoznacznego wskazania źródła może osłabiać przejrzystość postanowienia, bo utrudnia konsumentowi samodzielną weryfikację parametrów oprocentowania.
Sprawdzenie klauzul awaryjnych (fallback)
Istotne jest także ustalenie, czy umowa zawiera tzw. klauzule awaryjne, czyli postanowienia określające sposób postępowania na wypadek zaprzestania publikacji WIBOR lub zmian w jego funkcjonowaniu. Brak takich postanowień w umowach zawieranych po rozpoczęciu stosowania BMR może wskazywać na niedostosowanie umowy do aktualnych standardów prawnych i rynkowych.
Data zawarcia umowy a reżim BMR
Na końcu należy powiązać ocenę umowy z datą jej zawarcia. Kontrakty podpisane przed 2018 r. funkcjonowały jeszcze poza pełnym reżimem unijnego nadzoru nad benchmarkami, co w praktyce może wzmacniać argumenty dotyczące wadliwości klauzul i jakości informacji o wskaźniku. W umowach nowszych zasadniczy nacisk kładzie się zwykle na to, czy bank spełnił obowiązki informacyjne oraz czy treść postanowień odpowiada wymogowi transparentności.
Przeprowadzenie powyższej analizy pozwala wstępnie ocenić, czy w umowie występują postanowienia, które można uznać za niedozwolone, a także czy istnieją podstawy do rozważenia dalszych działań prawnych zmierzających do ochrony interesów kredytobiorcy wobec instytucji finansowej.
Unieważnienie WIBORu – inne banki
Unieważnienie WIBORU Credit Agricole – podsumowanie
Coraz większa liczba kredytobiorców posiadających kredyty złotowe ze zmiennym oprocentowaniem opartym na WIBOR podejmuje próby zakwestionowania postanowień umownych, wskazując przede wszystkim na brak transparentności oraz niewystarczające poinformowanie o mechanizmie zmiennej stopy i związanych z nią ryzykach. W orzecznictwie coraz częściej pojawiają się rozstrzygnięcia korzystne dla konsumentów – sądy unieważniają WIBOR Credit Agricole, a w sytuacjach, gdy klauzule okazują się:
- nieczytelne,
- mylące
- lub sprzeczne ze standardami ochrony konsumenckiej,
sięgają również po sankcję nieważności całego kontraktu. W praktyce kluczowe znaczenie mają zarzuty dotyczące m.in. braku wskazania administratora wskaźnika, niejednoznacznych oznaczeń WIBOR, braku rzetelnych symulacji ryzyka oraz niewyjaśnienia zasad ustalania oprocentowania.
To właściwy moment, aby zweryfikować własną umowę z Credit Agricole, zwłaszcza jeśli do jej zawarcia doszło przed 2019 r. Profesjonalna analiza prawna w Kancelarii STERRN pozwala ocenić, czy w przypadku Twojego kredytu istnieją podstawy do unieważnienia WIBORU Credit Agricole lub podważenia ważności całej umowy, a także do dochodzenia zwrotu nadpłaconych kwot. Zapraszamy do kontaktu.
Skontaktuj się z nami!
