W ostatnim czasie wyraźnie wzrosło zainteresowanie kredytami złotowymi o zmiennym oprocentowaniu opartym o WIBOR. Coraz większa grupa kredytobiorców rozważa unieważnienie WIBORU Alior Bank. Działania te sprowadzają się do „odwiborowania” umowy (czyli eliminacji WIBOR z mechanizmu oprocentowania). Jak również – w określonych przypadkach – podważenia ważności całego kontraktu. Po doświadczeniach związanych ze sporami frankowymi to właśnie kredyty złotowe oparte na WIBOR coraz częściej trafiają na wokandę.
Silnym bodźcem dla tego kierunku stała się opinia Rzecznika Generalnego TSUE z 11 września 2025 r. w sprawie C-471/24 dotyczącej kredytu udzielonego przez PKO BP. Rzeczniczka Generalna Laila Medina zaakcentowała, że sądy krajowe są uprawnione do badania postanowień odnoszących się do oprocentowania powiązanego z WIBOR w świetle standardów ochrony konsumenta. Jednocześnie wskazano, że ocena nie musi koncentrować się na samym technicznym sposobie wyznaczania wskaźnika, lecz przede wszystkim na tym:
- czy warunki umowy zostały sformułowane w sposób przejrzysty
- oraz czy kredytobiorca otrzymał rzetelną, zrozumiałą informację o ryzykach wynikających ze zmiennej stopy procentowej.
W dalszej części artykułu omawiamy, kiedy możliwe jest zakwestionowanie WIBOR w umowie Alior Bank lub zakwestionowanie ważności całej umowy. Wskazujemy również praktyczne działania, które pozwalają wstępnie ocenić, czy dana umowa spełnia wymogi wynikające z prawa konsumenckiego.
Czym jest wskaźnik WIBOR
WIBOR (Warsaw Interbank Offered Rate) to referencyjna stopa procentowa stosowana na polskim rynku finansowym, która ma odzwierciedlać koszt pozyskania pieniądza w relacjach międzybankowych. Jest to zatem oprocentowanie pożyczek udzielanych sobie przez banki na określone okresy.
Zgodnie z założeniami WIBOR ma być wyznaczany jako średnia arytmetyczna wielkości oprocentowania deklarowanych przez dziesięć największych banków w Polsce.
W praktyce podnosi się jednak, że rzeczywistych transakcji pożyczek na polskim rynku międzybankowym jest niewiele. Sprawia to, że banki nie zawsze opierają się na danych wynikających z faktycznych operacji, lecz posługują się wartościami szacowanymi. Taka sytuacja rodzi istotne i uzasadnione pytanie:
- czy przyjęty sposób wyznaczania WIBOR jest prawidłowy
- oraz czy kredytobiorcy powinni być związani oprocentowaniem ustalanym w taki sposób.
Ten aspekt bywa wykorzystywany jako argument w dyskusji o przejrzystości i wiarygodności WIBOR. W szczególności z punktu widzenia przeciętnego konsumenta, który nie dysponuje narzędziami pozwalającymi samodzielnie zweryfikować podstawy jego ustalania.
Przez lata WIBOR stanowił standardowy składnik zmiennego oprocentowania kredytów złotowych – w szczególności hipotecznych – i w połączeniu z marżą Alior Bank wyznaczał poziom miesięcznych rat. Z perspektywy kredytobiorcy oznaczało to jednak brak realnego wpływu na wysokość stawki referencyjnej. Jak również ograniczoną możliwość przewidzenia, w jakim stopniu jej zmienność przełoży się na całkowity koszt finansowania w kolejnych latach.
Dlaczego konsumenci kwestionują WIBOR w umowach z bankiem?
Gdy stopy procentowe zaczęły rosnąć w sposób dynamiczny, a raty kredytów istotnie wzrosły, coraz więcej konsumentów zaczęło kwestionować nie tylko ekonomiczne skutki oprocentowania zmiennego, lecz przede wszystkim sposób wprowadzenia WIBOR do umów przez Alior Bank. Podważane jest również to, jak bank przedstawiał klientom ryzyka związane z takim mechanizmem. Najczęściej podnoszone zastrzeżenia dotyczą w szczególności:
- transparentności postanowień umownych
- oraz poziomu i jakości informacji przekazywanych na etapie poprzedzającym zawarcie umowy kredytowej.
W praktyce część kredytobiorców wskazuje, że bank nie wyjaśnił im w sposób zrozumiały ryzyka wynikającego z niestabilności stopy procentowej opartej na WIBOR, mimo że kwestia ta mogła mieć istotne znaczenie dla decyzji o zaciągnięciu zobowiązania.
Co istotne, rdzeń sporu zazwyczaj nie koncentruje się na samym technicznym sposobie wyznaczania WIBOR. Mechanizm ten co do zasady nie stanowi bezpośredniego przedmiotu kontroli sądowej. Kluczowe pozostaje natomiast to, czy zastosowanie WIBOR w konkretnej umowie zostało ukształtowane w zgodzie ze standardami ochrony konsumenta, w tym:
- z wymogiem przejrzystości,
- zasadą lojalności kontraktowej
- oraz zakazem rażącego naruszenia równowagi praw i obowiązków stron.
W konsekwencji coraz częściej wytaczane są pozwy przeciwko bankom. A ich podstawowym celem jest unieważnienie WIBOR w umowach Alior Bank (tj. wyeliminowanie wskaźnika z formuły oprocentowania). Zaś w najdalej idących wariantach – także do uznania całej umowy za nieważną.
Kiedy można usunąć WIBOR z umowy kredytu
Sama obecność WIBOR jako składnika oprocentowania nie przesądza jeszcze o nieważności umowy kredytu zawartej z Alior Bank.
O tym, czy postanowienia dotyczące oprocentowania mogą zostać skutecznie zakwestionowane, rozstrzyga przede wszystkim:
- konkretne brzmienie klauzul umownych
- oraz zakres i jakość informacji przekazanych kredytobiorcy przed zawarciem kontraktu.
W świetle standardów wypracowanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE postanowienia odwołujące się do WIBOR powinny zostać ujęte w sposób zrozumiały i jednoznaczny. Równocześnie przeciętny konsument powinien otrzymać takie wyjaśnienia dotyczące mechanizmu zmiennej stopy procentowej, aby był w stanie rzeczywiście oszacować ryzyko ekonomiczne związane z wahaniami oprocentowania i ich wpływem na całkowity koszt kredytu.
W praktyce jednak treść wielu umów oraz sposób informowania klientów ujawniają braki, które mogą stanowić podstawę do podważania klauzul oprocentowania.
Najczęściej identyfikowane nieprawidłowości w umowach kredytowych opartych na WIBOR obejmują w szczególności:
Brak wskazania administratora wskaźnika WIBOR
Jednym z częściej identyfikowanych mankamentów jest pomijanie informacji o tym, kto pełni funkcję administratora WIBOR.
W starszych umowach, zawieranych przed rozpoczęciem stosowania regulacji BMR, banki nierzadko poprzestawały na ogólnym odesłaniu do miejsca publikacji notowań (np. serwisów typu Thomson Reuters), bez wskazania instytucji odpowiedzialnej za opracowywanie i publikowanie wskaźnika oraz nadzorującej jego funkcjonowanie.
W konsekwencji kredytobiorca nie uzyskiwał klarownej odpowiedzi na pytanie, kto odpowiada za parametr bezpośrednio kształtujący wysokość rat.
Nieprecyzyjne lub wadliwe oznaczenie wskaźnika
Wątpliwości budzi także sposób oznaczania WIBOR w dokumentach. Zamiast powszechnie rozpoznawalnych określeń (np. WIBOR 3M czy WIBOR 6M) część wzorców posługuje się skrótami lub symbolami nieczytelnymi dla przeciętnego konsumenta, jak choćby:
- „W3”,
- „W6”,
- „WIBOR S-3M”,
- a nawet „DBPLN”.
Takie nazewnictwo utrudnia samodzielną weryfikację, a bywa też odbierane jako sugerujące „autorską” modyfikację wskaźnika referencyjnego, co obniża transparentność klauzuli.
W tle pojawia się argument, że standardy BMR nie zakładają dowolnego przekształcania definicji benchmarków bez jednoznacznego umocowania. Dodatkowo brak aktualizacji wzorców po wejściu w życie BMR może być wskazywany jako okoliczność przemawiająca za niedostosowaniem warunków umowy do unijnych wymogów.
Wzrost WIBOR i realny wpływ na koszt kredytu
Kolejny, często podnoszony zarzut dotyczy tego, że klientom nie tłumaczono w sposób konkretny, jak zmiana stawki referencyjnej przekłada się na całkowity koszt finansowania. W praktyce banki nierzadko ograniczały się do ogólnej informacji. Wskazując, że wyższy WIBOR oznacza wyższą ratę, nie przedstawiając wyliczeń pozwalających ocenić skalę ryzyka.
Lakoniczne formuły w rodzaju „kredytobiorca został poinformowany o ryzyku zmiennej stopy” bywają oceniane jako niewystarczające, jeżeli:
- nie wyjaśniają częstotliwości i mechanizmu zmian WIBOR,
- nie pokazują potencjalnej skali wzrostu raty,
- nie obrazują wpływu zmian na łączny koszt zobowiązania.
Brak symulacji w różnych wariantach – np. przy wzroście WIBOR do poziomów znanych z danych historycznych – może prowadzić do wniosku, że konsument nie mógł w pełni świadomie oszacować konsekwencji ekonomicznych i realnie zrozumieć ryzyka, na które się godził.
Ryzyko przedstawiane w sposób mogący zniekształcać obraz sytuacji
Zastrzeżenia dotyczą czasem także materiałów przekazywanych przed podpisaniem umowy:
- tabel,
- wykresów
- czy ulotek.
Podnoszone są sytuacje, w których bank prezentował dane z krótkiego horyzontu (np. ostatnich 12 miesięcy), gdy stopy były relatywnie stabilne, pomijając okresy gwałtownych podwyżek. Taki dobór informacji mógł wzmacniać u klienta przekonanie o „bezpiecznej” zmienności stóp i zaniżać postrzegane ryzyko, co z perspektywy standardów ochrony konsumenta może mieć istotne znaczenie.
Inne uchybienia w obowiązkach informacyjnych
W praktyce spotyka się również oświadczenia o ryzyku o charakterze czysto blankietowym: krótkie, ogólne i pozbawione treści pozwalającej na realną ocenę ryzyka. Brakuje w nich wyjaśnienia m.in.:
- jakie czynniki wpływają na wahania stawki,
- jakie mogą być granice wzrostu oprocentowania,
- czy przewidziano mechanizmy łagodzące ryzyko po stronie kredytobiorcy.
Przy takim modelu informowania można argumentować, że obowiązek przekazania jasnych i zrozumiałych danych nie został wykonany, a w określonych okolicznościach przekaz mógł mieć charakter mylący.
Brak informacji o metodologii WIBOR i brak klauzul awaryjnych
Istotnym problemem bywa także niewskazanie, gdzie kredytobiorca może zapoznać się z podstawowymi dokumentami opisującymi metodologię ustalania WIBOR.
Choć bank nie musi przekazywać całej dokumentacji procesu wyznaczania wskaźnika, standardowo powinien co najmniej wskazać:
- kto jest administratorem
- oraz gdzie dostępne są informacje o metodologii i źródłach danych.
W wielu umowach pomijano także postanowienia awaryjne (fallback), czyli regulacje przewidujące, jak strony będą postępować w razie zaprzestania publikacji WIBOR. Braki tego rodzaju mogą wpływać na ocenę przejrzystości i kompletności całego mechanizmu oprocentowania.
Podkreślenia wymaga, że podstawą do kwestionowania postanowień dotyczących WIBOR nie jest sam fakt posługiwania się wskaźnikiem referencyjnym, lecz sposób:
- w jaki wprowadzono go do umowy
- i jak opisano jego funkcjonowanie oraz ryzyko.
Jeżeli klauzule pozostają niejasne, mogą wprowadzać w błąd, są nieaktualne albo nie odpowiadają standardom ochrony konsumenta (w tym standardom wynikającym z BMR), pojawia się realna przestrzeń do podważania ich skuteczności – poprzez eliminację WIBOR z formuły oprocentowania, a w określonych stanach faktycznych także poprzez zakwestionowanie ważności całej umowy.
Analiza orzecznictwa dotyczącego eliminacji WIBOR z umów kredytowych
W ostatnim czasie widać wyraźne nasilenie orzecznictwa sądów powszechnych w sprawach dotyczących kredytów złotowych ze zmiennym oprocentowaniem opartym na WIBOR. Coraz częściej przedmiotem oceny nie jest sama idea zmiennej stopy procentowej, lecz to, w jaki sposób mechanizm ten został opisany w umowie oraz jaki standard informacji bank zapewnił kredytobiorcy na etapie zawierania kontraktu.
W praktyce sądy coraz częściej przychylają się do argumentacji konsumentów i wskazują, że postanowienia odsyłające do WIBOR mogą naruszać reżim ochrony konsumenckiej, w szczególności wynikający z:
- art. 385¹ k.c.
- oraz z dyrektywy 93/13/EWG.
Skutkiem bywa eliminacja WIBOR z formuły oprocentowania, a w części spraw nawet stwierdzenie nieważności całej umowy, jeżeli wadliwość klauzul zostanie oceniona jako na tyle doniosła, że uniemożliwia dalsze wykonywanie stosunku prawnego.
Wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z 21 sierpnia 2024 r., sygn. I C 217/24
W tej sprawie sąd uznał za niedozwolone postanowienie dotyczące oprocentowania zmiennego, opartego na WIBOR i marży banku. W uzasadnieniu szczególny nacisk położono na braki informacyjne po stronie banku, w tym na niewyjaśnienie w sposób rzetelny:
- czym jest WIBOR,
- jak jest wyznaczany
- oraz jaką rolę pełni jego administrator.
Sąd wskazał, że pozwana nie miała realnej możliwości zrozumienia sposobu działania wskaźnika ani oszacowania ekonomicznych skutków ryzyka związanego z takim oprocentowaniem. W konsekwencji z umowy usunięto całą klauzulę oprocentowania (zarówno WIBOR, jak i marżę), a zobowiązanie kredytobiorczyni ograniczono do zwrotu samego kapitału.
Wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z 22 stycznia 2025 r., sygn. I C 332/24
W odniesieniu do umowy zawartej w 2015 r. sąd stwierdził nieważność umowy w całości. Rozstrzygnięcie oparto na ocenie, że mechanizm zmiennej stopy procentowej oparty na WIBOR został skonstruowany nieprzejrzyście, a klient nie uzyskał wystarczających wyjaśnień co do działania wskaźnika i skutków jego zmienności. Sąd zasądził zwrot spełnionych świadczeń, uznając, że umowa nie odpowiada standardom rzetelności i lojalności kontraktowej.
Wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z 7 lipca 2023 r., sygn. I C 819/23
W tej sprawie sąd miał uznać, że klauzula odwołująca się do WIBOR narusza interes konsumenta. Jednocześnie nie przesądzono nieważności całej umowy – skutek ograniczono do wyeliminowania z umowy postanowienia opartego na wskaźniku referencyjnym, pozostawiając do spłaty kapitał oraz marżę.
Orzeczenie bywa wskazywane jako przykład podejścia, w którym możliwe jest „odwiborowanie” umowy przy utrzymaniu jej w mocy w pozostałym zakresie.
Wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 20 listopada 2025 r., sygn. I C 1283/24
W tej sprawie sąd ustalił nieważność w całości umowy kredytu złotowego opartego na WIBOR (kredyt Pekao S.A.). Z przedstawionego opisu uzasadnienia wynika, że sąd zwrócił uwagę m.in. na brak definicji WIBOR w umowie, niewskazanie, kiedy i z jakich przyczyn stawka może ulegać zmianom, a także na to, że konsument nie był w stanie samodzielnie obliczyć odsetek ani ocenić skali ryzyka. Symulacje przedstawione przez bank uznano za niewystarczające, ponieważ – według opisu – nie objaśniały ani istoty wskaźnika, ani zasad jego ustalania.
Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 20 listopada 2025 r., sygn. I C 383/24
W tym postępowaniu sąd nie stwierdził nieważności umowy jako całości, lecz usunął z niej postanowienia uznane za niedozwolone, odnoszące się do mechanizmu ustalania stopy bazowej powiązanej z WIBOR. Sąd ocenił, że klauzule były:
- niejednoznaczne
- i nie spełniały wymogu transparentności, a przez to naruszały równowagę stron –
- konsument nie miał realnej możliwości zrozumienia, w jaki sposób kształtuje się oprocentowanie jego kredytu.
Z opisu wynika również, że bank nie wyjaśnił konkretnie, czym jest WIBOR, jak jest wyznaczany i kto pełni funkcję administratora, ograniczając się do ogólników, co miało przesądzać o braku związania konsumenta tymi postanowieniami od początku.
Orzecznictwo TSUE w sprawach WIBOR
Przytoczone przykłady pokazują, że linia orzecznicza w sprawach WIBOR stopniowo się krystalizuje i coraz mocniej akcentuje obowiązek jasnego oraz rzetelnego przedstawienia mechanizmu zmiennego oprocentowania. W wielu sprawach sądy przyjmują, że kredytobiorcom nie przekazywano wystarczających informacji ani o zasadach działania wskaźnika, ani o finansowych konsekwencjach jego zmienności.
Dla tej argumentacji istotne znaczenie ma orzecznictwo TSUE, w tym sprawy:
- C-265/22,
- C-176/23
- oraz C-19/20,
w których wskazano, że wymóg przejrzystości obejmuje nie tylko zrozumiały język postanowień, ale także realną możliwość oceny ekonomicznych skutków danego zapisu. Na tej podstawie kredytobiorcy mogą dysponować rzeczywistymi argumentami do kwestionowania umów opartych na WIBOR i dochodzenia ochrony przed sądem.
Unieważnienie wskaźnika referencyjnego WIBOR w umowie kredytu
Unieważnienie WIBORU Alior Bank może dla kredytobiorcy oznaczać konkretne, odczuwalne konsekwencje – zarówno finansowe, jak i prawne, związane z dalszym funkcjonowaniem (albo zakończeniem) stosunku umownego.
Co może zyskać kredytobiorca po unieważnieniu WIBOR w Alior Bank S.A?
Jeżeli sąd uzna, że postanowienie odsyłające do WIBOR nie wiąże konsumenta i powinno zostać wyeliminowane z umowy, oprocentowanie – w typowym wariancie rozstrzygnięcia – opiera się wyłącznie na marży stosowanej przez Alior Bank. Taki efekt może istotnie obniżyć raty, zwłaszcza w okresach, w których WIBOR utrzymywał się na wysokim poziomie.
Różnica w oprocentowaniu bywa liczona w punktach procentowych, co w skali roku może przekładać się na zauważalne oszczędności.
Dodatkowo kredytobiorca może domagać się zwrotu nadpłat powstałych na skutek naliczania odsetek według klauzuli uznanej za niedozwoloną. W praktyce często rozpoczyna się od reklamacji w banku, a jeśli ta nie przynosi rezultatu – od skierowania sprawy do sądu poprzez pozew dotyczący WIBOR.
Unieważnienie umowy kredytu jako możliwy skutek usunięcia WIBOR
W części spraw eliminacja WIBOR prowadzi do wniosku, że umowa nie może być wykonywana dalej. Jeżeli sąd uzna, że bez tej klauzuli strony nie zawarłyby umowy albo że po jej usunięciu konstrukcja kontraktu traci możliwość dalszego funkcjonowania, może dojść do stwierdzenia nieważności całej umowy kredytowej.
W takim wariancie dochodzi do rozliczenia stron:
- kredytobiorca zwraca bankowi kapitał udostępniony w ramach kredytu,
- natomiast bank powinien oddać wszystkie świadczenia otrzymane od klienta, w tym raty, odsetki, prowizje oraz inne opłaty.
To model rozliczeń znany ze sporów frankowych, który coraz częściej pojawia się również w sprawach dotyczących kredytów złotowych opartych na WIBOR.
Hipoteka przy eliminacji WIBOR z umowy
Gdy sąd usuwa wyłącznie klauzulę WIBOR, pozostawiając resztę umowy w mocy, zabezpieczenie hipoteczne co do zasady nadal obowiązuje i zabezpiecza zobowiązanie kredytobiorcy – tyle że przy zmienionej, „odchudzonej” formule oprocentowania.
Odmiennie wygląda sytuacja przy stwierdzeniu nieważności całej umowy. Wówczas hipoteka traci materialną podstawę, co może stanowić podstawę do jej wykreślenia z księgi wieczystej. Jednocześnie bank nie powinien opierać dochodzenia roszczeń na zabezpieczeniu hipotecznym wynikającym z nieważnego stosunku prawnego.
Unieważnienie WIBORU Alior Bank – konsekwencje po stronie banku
Każde rozstrzygnięcie prowadzące do wyłączenia WIBOR z mechanizmu oprocentowania oznacza dla Alior Bank wymierne skutki ekonomiczne.
Bank musi liczyć się nie tylko z koniecznością zwrotu określonych kwot klientom, ale również z:
- rosnącą liczbą sporów sądowych,
- potrzebą dostosowywania wzorców umownych
- oraz podnoszenia standardów informacyjnych stosowanych przy zawieraniu umów.
Dodatkowo przegrane sprawy wiążą się z ryzykiem wizerunkowym oraz wzrostem kosztów zarządzania ryzykiem prawnym. Przy masowym charakterze kredytów hipotecznych o zmiennym oprocentowaniu może to mieć znaczenie nie tylko dla pojedynczego banku, lecz także dla całego rynku.
Unieważnienie WIBOR Alior Bank – analiza umowy kredytowej
Przy kredycie ze zmiennym oprocentowaniem opartym na WIBOR warto wykonać dokładny przegląd zapisów umownych. Szczególnie dotyczy to umów zawieranych z Alior Bank przed 2019 r., ponieważ w starszych wzorcach częściej występowały braki informacyjne po stronie banków oraz uproszczone, mało precyzyjne opisy mechanizmu zmiennej stopy.
Aby wstępnie ocenić, czy klauzula oprocentowania została skonstruowana poprawnie i czy spełnia standard przejrzystości wymagany w relacjach konsumenckich, można posłużyć się poniższym schematem.
Ustalenie, gdzie w umowie opisano zmienne oprocentowanie
Na początku należy odnaleźć w umowie część dotyczącą ustalania oprocentowania. Zwykle znajduje się ona w pierwszych paragrafach albo w sekcji poświęconej kosztom kredytu.
Następnie warto sprawdzić, czy bank posłużył się typowym oznaczeniem (np. WIBOR 3M lub WIBOR 6M powiększony o marżę), czy zastosował skróty i symbole mogące być nieczytelne dla konsumenta, takie jak:
- „W3”,
- „W6”
- czy „DBPLN”.
Nietypowa nomenklatura bywa sygnałem, że mechanizm oprocentowania ujęto w sposób niestandardowy, co co do zasady wymaga pogłębionej analizy prawnej.
Sprawdzenie, czy wskazano administratora wskaźnika
Kolejny krok to weryfikacja, czy w umowie (ewentualnie w załącznikach) wskazano podmiot odpowiedzialny za ustalanie i publikację wskaźnika referencyjnego.
Z perspektywy rozporządzenia BMR, począwszy od 2018 r., banki powinny identyfikować administratora benchmarku – obecnie tę rolę pełni GPW Benchmark S.A. Brak takiej informacji może być argumentem wskazującym na niepełne wykonanie obowiązków informacyjnych wobec konsumenta.
Ocena sposobu opisania mechanizmu zmiennej stopy
Następnie należy ocenić, czy umowa w sposób zrozumiały wyjaśnia, jak zmiany WIBOR wpływają na ratę i na całkowity koszt kredytu. Samo stwierdzenie, że „oprocentowanie jest zmienne”, bez opisu sposobu aktualizacji stopy oraz bez wskazania potencjalnej skali wahań, może okazać się niewystarczające z punktu widzenia wymogu transparentności, a w konsekwencji – problematyczne na gruncie ochrony konsumenta.
Weryfikacja, czy bank przekazał symulacje lub prognozy
Warto też ustalić, czy przed podpisaniem umowy bank przekazał kredytobiorcy:
- symulacje,
- tabele
- albo wykresy
obrazujące wpływ zmian WIBOR na wysokość rat. Jeżeli takie materiały istnieją, należy je ocenić krytycznie: krótki okres odniesienia lub pominięcie historycznych faz wysokich stóp procentowych może sugerować, że ryzyko przedstawiono w sposób niepełny albo nadmiernie optymistyczny.
Ustalenie, gdzie publikowane są stawki WIBOR
Kolejnym elementem jest sprawdzenie, czy umowa wskazuje:
- jednoznaczne,
- dostępne,
- wiarygodne
źródło informacji o aktualnej wysokości WIBOR. Może to być odesłanie do konkretnych serwisów (np. Reuters, Bloomberg) albo do oficjalnych źródeł, takich jak strona administratora (GPW Benchmark). Brak takiego wskazania może osłabiać przejrzystość postanowienia, ponieważ utrudnia konsumentowi samodzielną kontrolę parametrów oprocentowania.
Sprawdzenie klauzul awaryjnych (fallback)
Istotne jest również ustalenie, czy umowa zawiera tzw. klauzule awaryjne, czyli postanowienia regulujące, co dzieje się w razie zaprzestania publikacji WIBOR albo istotnych zmian w jego funkcjonowaniu. Brak takich zapisów w umowach zawieranych po rozpoczęciu stosowania BMR może być traktowany jako sygnał niedostosowania umowy do aktualnych standardów prawnych i rynkowych.
Data zawarcia umowy a reżim BMR
Na końcu warto zestawić ustalenia z datą podpisania umowy. Kontrakty zawierane przed 2018 r. funkcjonowały poza pełnym reżimem unijnego nadzoru nad benchmarkami, co w praktyce może wzmacniać argumenty dotyczące wadliwości klauzul i jakości informacji przekazanych o wskaźniku. W umowach późniejszych zasadnicze znaczenie ma zazwyczaj to, czy bank spełnił obowiązki informacyjne oraz czy brzmienie postanowień odpowiada wymogowi transparentności.
Przeprowadzenie takiej analizy pozwala wstępnie ocenić, czy w umowie znajdują się postanowienia mogące zostać uznane za niedozwolone oraz czy istnieją podstawy do rozważenia dalszych działań prawnych zmierzających do ochrony interesów kredytobiorcy wobec instytucji finansowej.
Unieważnienie WIBORU Alior Bank – podsumowanie
Coraz więcej kredytobiorców posiadających kredyty złotowe ze zmiennym oprocentowaniem opartym na WIBOR podejmuje działania zmierzające do zakwestionowania postanowień umownych. Najczęściej wskazywane zarzuty dotyczą:
- braku przejrzystości klauzul
- oraz niewystarczającego poinformowania o mechanizmie zmiennej stopy procentowej i ryzykach, jakie się z nim wiążą.
W orzecznictwie coraz częściej pojawiają się rozstrzygnięcia korzystne dla konsumentów – sądy eliminują WIBOR w umowach Alior Bank, a w sytuacjach, w których klauzule okazują się:
- nieczytelne,
- mogą wprowadzać w błąd
- lub pozostają sprzeczne ze standardami ochrony konsumenckiej,
sięgają również po sankcję nieważności całej umowy. W praktyce kluczowe znaczenie mają zastrzeżenia obejmujące m.in. brak wskazania administratora wskaźnika, niejednoznaczne oznaczenia WIBOR, brak rzetelnych symulacji ryzyka oraz niewyjaśnienie zasad ustalania oprocentowania.
To dobry moment, aby zweryfikować swoją umowę z Alior Bank, zwłaszcza jeżeli została zawarta przed 2019 r. Profesjonalna, bezpłatna analiza umowy kredytu w Kancelarii STERRN, specjalizującej się w sporach z bankami, pozwala ocenić, czy w Państwa przypadku istnieją podstawy do „odwiborowania” umowy lub zakwestionowania jej ważności, a także do dochodzenia zwrotu nadpłaconych kwot. Zapraszamy do kontaktu.
Skontaktuj się z nami!
